İklim uyumu artık bir işletim modeli meselesi.

İklim uyumu eskiden bir senaryo planlama çalışması olarak görülüyordu. Bu artık yeterli değil. Isı, sel, kuraklık, orman yangını ve fırtınaya maruz kalma artık operasyonel değişkenlerdir. Varlık çalışma süresini, işgücü verimliliğini, sigorta maliyetini, tedarik sürekliliğini ve yatırım planlarının güvenilirliğini etkilerler.

WEF Küresel Riskler gündemi, çevresel ve toplumsal dayanıklılığı uzun vadeli kaygıların en üst sıralarına koymaya devam ediyor. Yöneticiler için şu soru pratiktir: Hangi varlıklar, topluluklar, tedarikçiler ve hizmetler daha kötü fiziksel koşullar altında çalışmaya devam etmelidir?

Uyum olgunluğu dengesiz

Pek çok kuruluş, açıklamalarında iklim riski dilini kullanıyor ancak çok daha azında varlık düzeyinde tetikleyiciler, yatırım harcamaları kuralları, tedarikçi gereksinimleri veya kriz rutinleri bulunuyor. Uyum olgunluğu bir riskin kabul edilip edilmemesiyle ölçülmez. Operasyon modelinin değişip değişmediği ile ölçülür.

Maruz kalmanın bir sahibine ihtiyacı var

En zor uyarlama hataları işlevler arasında meydana gelir. Sürdürülebilirlik riskin haritasını çıkarır, operasyonlar varlığın sahibidir, finans yatırım harcamalarının sahibidir, tedarik tedarikçinin sahibidir ve hiç kimse işlevler arası kararın sahibi değildir. İşletim modelinin, olay meydana gelmeden önce risk sahiplerini ataması gerekir.

Yönetim Kurulu gündemi değişiyor

Kurullar yalnızca kuruluşun iklim riski değerlendirmesi olup olmadığını sormayı bırakmalı. Daha iyi soru, değerlendirmenin sermaye tahsisini, tedarikçi stratejisini, sigorta kapsamını ve hizmet sürekliliği planlamasını değiştirip değiştirmediğidir.

Liderlerin bundan sonra ne yapması gerekiyor?

İklim riski envanterinden uyum birikimine geçin. Açığa çıkan her kritik varlığın adlandırılmış bir sahibi, bir tetikleyicisi, bir azaltma seçeneği ve bir finansman yolu olmalıdır. Bu olmadan, kuruluşun farkındalığı olur ancak dirençliliği olmaz.